خداحافظ گل لادن ، تموم عاشقا باختن

 طلسم بغض و برداره ،  از اين پاييز ديونه

وقت رفتن نمي خوام ببينمت

 ميدونم ببينمت کم مي يارم

اگه يک لحظه فقط نگام کني

 دلموپشت سرم جا مي زارم

اگه خونسرده نگام به دل نگير

 دل تويه روز ازم خسته مي شه

 اگه اسممو فقط صدا کني

راه رفتن واسه من بسته مي شه

وقت رفتن نبايد گريه کني

اينجوري دلم برات تنگ نمي شه

ميدونم هرجای دنيا که باشم

تو دلم عشق توکمرنگ نمي شه

غرِيبه آِي غرِيبه آِي غرِيبه

عجب چشماِي تو عاشق فرِيبه

نگام کن که دوست دارم نگاتو

که مِيشناسم صداتو

من از عشق ، من از تب

تو با من آشنا شو

من از شعر ، من از شب

تو با من هم صدا شو

من از گِل ، من از خاک

تو از بالاِي بالا

دلم گرم ، دلم پاک

ولِي رسواِي رسوا

شکستم ، گسستم

به خاک و گِل نشستم

سلامِي ، کلامِي

بکش نازم  که خسته م

صدام کن ، صدام کن

دلم تنهاِي تنهاست

بخندون ،  نَگرِيون

که چشمام مثل درِياست

غرِيبه آِي غرِيبه آِي غرِيبه

عجب چشماِي تو عاشق فرِيبه

 چشم انتظار من باش

تنها تو یار من باش

ای آخرین امیدم

ای نازنین ترین یار

چشم انتظار من باش

من زنده انم به یادت

ای مهربون عاشق

تنها به شوق دیدار

عاشق تر از همیشه

بودی در انتظارم

چون سایه لحظه لحظه

تو بودی در کنارم

نامی دگر به جز تو

با قلبم آشنا نیست

یه لحظه خاطراتت

از خاطرم جدا نیست

چشم انتظار من باش

تنها تو یار من باش

ای آخرین امیدم

چشم انتظار من باش

در خاطرت نگهدار

عهدی که با تو بستم

من که غرور خود را

در پای تو شکستم

ای تو همیشه با من

من با تو هستم

بی تاب و بی قراره

این قلب عاشق من

ای همنفس چه زیباست

با تو نفس کشیدن

عاشق تر از همیشه

به تو رسیدم

 چشم انتظار من باش

تنها تو یار من باش

ای آخرین امیدم

ای نازنین ترین یار

هميشه سبز ميخشکد

هميشه ساده ميبازد

هميشه لشکر اندوه

به قلب ساده ميتازد

من آن سبزم که رستن را

تو آخر بردي از يادم

چه ساده هستي خود را

به باد سادگي دادم

به پاس سادگي در عشق

درون خود شکستم زود

دريغا سهم من از عشق

قفس با حجم کوچک بود

درونم ملتهب از عشق

برونم چهره اي دم سرد

ولي از عشق باختن را

غرور من مرمت کرد

به غير از دوستت دارم

به لب حرفي نشد جاري

ولي غافل که تو خنجر

درون آستين داري

طلوع اولين ديدار

غروب شام آخر بود

سرانجام تو و عشقت

حديث پشت و خنجر بود

ترا من زهر شيرين خوانم اي عشق

که نامي خوش تر از اينت ندانم

وگر هر لحظه رنگي تازه گيري

به غير از "زهر شيرينت" نخوانم

تو زهري زهر گرم سينه سوزي

تو شيريني ، که شور هستي از تست

شراب جام خورشيدي ، که جان را

نشاط از تو ، غم از تو ، شادي از تست

به آساني مرا از من ربودي

درون کوره ي غم آزمودي

دلت آخر به سرگردانيم سوخت

نگاهم را به زيبايي گشودي

بسي گفتند: " دل ازعشق برگير !

که: نيرنگ است و افسون است و جادوست ! "

ولي ما دل به او بستيم و ديديم

که اين زهر است ، اما!...نوشداروست !

چه غم دارم که اين زهر تب آلود

تنم را در جدايي مي گدازد

از آن شادم که در هنگامه ي درد

غمي شيرين دلم را مي نوازد

اگر مرگم به نامردي نگيرد

مرا مهر تو در دل جاوداني است

وگر عمرم به ناکامي سرآيد

تو را دارم که: مرگم زندگاني است

رفتم مرا ببخش  مگو که او وفا نداشت
راهي بجز گريز برايم نمانده بود
اين عشق آتشين پر از درد بي اميد
در وادي گناه و جنونم کشانده بود
رفتم که داغ بوسه پر حسرت تو را 
 با اشکهاي ديده ز لب شستشو دهم
رفتم که نا تمام بمانم در اين سرود
رفتم که با نگفته بخود آبرو دهم
 رفتم ‚ مگو ‚ مگو که چرا رفت ‚ ننگ بود
عشق من و نياز تو و سوز و ساز ما
از پرده خموشي و ظلمت چو نور صبح
بيرون فتاده بود يکباره راز ما
رفتم که گم شوم چو يکي قطره اشک گرم
در لابلاي دامن شبرنگ زندگي
رفتم که در سياهي يک گور بي نشان
فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگي
من از دو چشم روشن و گريان گريختم 
از خنده هاي وحشي طوفان گريختم 
از بستر وصال به آغوش سر هجر
آزرده از ملامت وجدان گريختم
اي سينه در حرارت سوزان خود بسوز
ديگر سراغ شعله آتش زمن مگير
مي خواستم که شعله شوم سرکشي کنم
مرغي شدم به کنج قفس بسته و اسير
روحي مشوشم که شبي بي خبر ز خويش
در دامن سکوت بتلخي گريستم
نالان ز کرده ها و پشيمان ز گفته ها
ديدم که لايق تو و عشق تو نيستم

به تو عادت کرده بودم

اي به من نزديک تر از من

اي حضورم از تو تازه

اي نگاهم از تو روشن

به تو عادت کرده بودم

مثل گلبرگي به شبنم

مثل عاشقي به غربت

مثل مجروحي به مرهم

لحظه در لحظه عذابه

لحظه هاي من بي تو

تجربه کردن مرگه

زندگي کردن بي تو

من که در گريزم از من

به تو عادت کرده بودم

از سکوت و گريه ي شب

به تو هجرت کرده بودم

با گل و سنگ و ستاره

از تو صحبت کرده بودم

خلوت خاطره هامو

با تو قسمت کرده بودم

خونه لبريز سکوته

خونه از خاطره خالي

من پر از ميل زوالم

                                          عشق من تو در چه حالي

من به خشنودي خود مي نگرم و به اينکه نفس عشق چه حالي دارد

و به اينکه تو چرا با همه شوق مرا مي خواني و به قهري مرا مي راني

من به يکرنگي اين آينه ها مشکوکم

که مرا با همه سادگي ام چون کلافي پر از گمراهي

چون مترسک پر از ويراني به هزاران گونه،مثل يک هيچ نمايان کردند

من اينجا نفسم تنگ شده است بس که گرداگردم پر ز ديوار است.

گر نبودي اينجا ، گر دلت با دل من ساده و يکرنگ نبود

بي گمان غصه مرا مي دزديد

بي تو دستم سرد است، بي تو روحم چون موج بي قرار است

دلم در تپش و در شور است ،با تو اما شادم

تو شبيه بادي من شبيه بادبادک هستم

                                تا تو هستي ،هستم

                                              بي تو اما....

                                                         يک ورق کاغذ و هيچ....

    ديدنت برام يه دنياس،مي دوني؟              قلبِ من عاشق و تنهاس،مي دوني؟

    دلِ من مدتيه رفته زِ دست                    باد هم از ناله ي عشقِ تو شكست

    آسمون گريه نكن عشق همينه                 كي وفا از دلِ سنگي مي بينه؟

    روزِ د يدارِ تو پروانه شدم                    در به در گشتم و آواره شدم

    ديدم از دور مثِ خورشيد و پري              اومدي، اما نكردي نظري

    برقِ امٌيد تو نگاهم خشكيد                     آرزوهام سينه تو خاك كشيد

    آسمون گريه نكن عشق همينه                  كي وفا از دلِ سنگي مي بينه؟

    روزِ اول كه نگاهت رُ ديدم                    گفتم انگار تورَم عا شق مي بينم

    گريه هام خنده شد و د ل وا شد                آره،رازِ من و تو رسوا شد

    شب بودم،آسمونم آبي شد                       تو شدي ماهِش و مهتابي شد

    ديگه دَرداي دِلم چاره شُدن                     گفتي مي موني و آواره شُدن

    بي خبر رفتي ،چرا د ل بُريدي؟               تو چشام جُز ساد گي تو چي ديدي؟

    دنبالت باز اومد م تا بموني                    رفتي تا قصه ي غم رُ بخوني

    آسمون گريه نكن عشق همينه                 كي وفا از دلِ سنگي مي بينه؟

روي آن شيشه تبدار تو را "ها" کردم

اسم زيباي تو را با نفسم جا کردم

حرف با برف زدم سوز زمستاني را

با بخار نفسم وصل به گرما کردم

شيشه بد جور دلش ابري و باراني شد

شيشه را يک شبه تبديل به دريا کردم

عرقي سرد به پيشاني آن شيشه نشست

تا به اميد ورود تو دهان وا کردم

در هواي نفسم گم شده بودي اي عشق

با سر انگشت تو را گشتم و پيدا کردم

با سر انگشت کشيدم به دلش عکس تو را

عکس زيباي تو را سير تماشا کردم

و به عشق تو "فرآيند تنفس" را هم

"جذب اکسيژن چشمان تو" معنا کردم

باز با بازدمي اسم تو بر شيشه نشست

من دمم را به اميد تو مسيحا کردم

پنجره دفترم امروز شد و شيشه غزل

و من امروز بر اين شيشه تو را "ها" کردم

آنقدرآه کشيدم که تو اين شعر شدي

جاي هر واژه نفس پشت نفس جا کردم

سادگي مرا ببخش که خويش را تو خوانده ام

براي برگشتن تو به انتظار مانده ام

سادگي مرا ببخش که دلخوش از تو بوده ام

تو را به انگشتر شعر مثل نگين نشانده ام

به من نخند تو گريه کن چرا که جز نياز تو

هرچه نياز بود و هست از در خانه رانده ام

اگر به کوتاهي خواب خواب مرا سايه شدي

به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

گلوي فرياد مرا سکوت دعوت تو بود

ولي من اين سکوت را به قصه ها رسانده ام

دوباره از صداقتم دامي براي من نساز

از ابتدا دست تو را در اين قمار خوانده ام

گناه از تو بود و من نيازمند بخششم

چرا که من در ابتدا تو را زخود نرانده ام

گناهکار هرکه بود کيفر آن مال من است

به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

با تو اين تن شکسته

                     داره کم کم جون ميگيره

آخرين ذرات موندن

                     توي رگ هام نميميره

با تو انگار تو بهشتم

                    با تو پر سعادتم من

ديگه از مرگ نميترسم

                    عاشق شهامتم من

اگه رو حصير بشِنم

                     اگه هيچ نداشته باشم

با تو من مالک دنيام

                     با تو در نهايتم من

با تو انگار تو بهشتم

                     با تو پر سعادتم من

ديگه از مرگ نميترسم

                     عاشق شهامتم من

با تو شاه ماهي دريا

                     بِي تو مرگ موج تو ساحل

با تو شکل يک حماسه

                     بي تو يک کلام با طل

بي تو من هيچِي نميخوام

                      از اين عمري که دو روزه

نرو تا غم واسه قلبم

                     پيرهن عزا ندوزه

با تو انگار تو بهشتم

                     با تو پر سعادتم من

ديگه از مرگ نميترسم

                     عاشق شهامتم من 

مامان جونم روزت مبارک

ارزش يك خواهر را   از كسي بپرس كه خواهر ندارد.

ارزش ده ســال را   از زوج هايي بپرس كه تازه از هم جدا شده اند.

ارزش چهار سال را   از يك فارغ التحصيل دانشگاه بپرس.

ارزش يـك مـاه را   از مادري بپرس كه كودك نارس به دنيا آورده است.

ارزش يـك هفته را    از ويراستار يك مجله هفتگي بپرس .

ارزش يك ساعت را    از عاشقاني بپرس كه در انتظار زمان قرار ملاقات هستند .

ارزش يك دقيـقه را   از كسي بپرس كه به قطار،اتوبوس يا هواپيما نرسيده است.

ارزش يك ثـانيه را    از كسي بپرس كه از حادثه اي جان سالم به در برده است.

ارزش ميلي ثانيه را    از كسي بپرس كه در مسابقات المپيك مقام نقره آورده است .

                       و

براي پي بردن به ارزش يك دوست آن را از دست بده

زمان براي هيچ كس صبر نميكند پس بياييم 

قدر هر لحظه خود را بدانيم و

قدر آن را بيشتر خواهيم دانست ، اگر بتوانيم آن را با ديگران نيز تقسيم كنيم .

وقتي به ياد ميارم كه تو با دلم چه كردي

غم ميشينه توي قلبم

بودي از تبار سنگها ، دستات از جنس جهنم

تو يه ابر تيره بودي

        توي آسمون قلبم

تو مثل ناقوس مرگي ، تو كتاب سرنوشتم

تو مثل ديو جهنم ، وحشي و درنده هستي

جاي زخم دندوناتو، روي روحم مينشوندي

موندنم كنار تو يه اشتباه بود

        نميدونم كارمن شايد گناه بود

حالا ديگه رفتي از خاطر من

خاموشه آتيش عشقت

        ميون سينه من

خاطرات نفرت انگيز تو رو

مـيسپرم به دست مـــرگ

                                     ٭٭٭ ساره  ٭٭٭  

به عشق گفتم:تا تورو دارم تنها نيستم منو تنها گذاشت و رفت... به احساس گفتم: تا تورو دارم تنها نيستم منو تنها گذاشت و رفت... به وفا گفتم:تا تورو دارم تنها نيستم اونم منو تنها گذاشت و رفت... ولي وقتي به تنهايي گفتم:تا تورو دارم تنها نيستم موندو همدم و مونسم شد

يادمان باشد از اين پس جفايي نكنيم         

گر چه در خويش شكستيم صدايي نكنيم

خود بتازيم به هر در كه از دوست رسد    

بهر بهبود ولي نكو دوايي نكنيم

پر پروانه شكستن هنر انسان نيست    

گر شكستيم زغفلت من و مايي نكنيم

يادمان باشد سر سجاده عشق           

جز براي دل معشوق دعايي نکنيم

يادمان باشد اگر شاخه گلي چيديم      

وقت پر پر شد نش سوزو نوايي نكنيم

گر كه دلتنگ از اين فصل غريبانه شديم 

تا بهاران نرسيده است هوايي نكنيم

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد       

طلب عشق زهر بي سرو پايي نكنيم

جان فشاني هنر بارز مردان خداست    

يادمان باشد از اين كار ابايي نكنيم

اي كاش كه عاشق زمعشوق طلب جان ميكرد 

 تا كه هر بي سرو پايي نشود يار كسي

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم
چون دنيا يه روز تموم ميشه

نميخوام بگم که مثل گلی
چون گل هم يه روز پژمرده ميشه

نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس
چون شب هم بالاخره تموم ميشه

نميخوام بگم که مثل آب پاک و زلالی
چون اب که هميشه پاک نميمونه

نميخوام بگم که دوستت دارم
چون منکه اصلا دوستت ندارم
بلکه من عاشقتم

کاش آسمان حرف کویر را میفهمید و اشک خود را نثار گونه های خشک او میکرد.

کاش واژه حقیقت آنقدربا لبهاصمیمی بودکه برای بیان کردنش به شهامت نیازی نبود.

کاش دلها آنقدر خالص بودند که دعا ها قبل از پایین آمدن دستها مستجاب میشد .

کاش شمع حقیقت محبت را در تقلای بال و پر سوز پروانه میدیدو اورا باور میکرد .

کاش بهار آنقدر مهربان بود که باغ را به دست خزان نمیسپرد .

کاش فریاد آنقدر بیصدا بود که حرمت سکوت را نمیشکست .

کاش مهتاب با کوچه های تاریک شب آشناتر بود .

کاش در قاموس غصه ها ، شکوه لبخند در معنی داغ اشک گم نمیشد .

                             و بلاخره

کاش مرگ معنی عاطفه را میفهمید .

تکيه به شو نه هام نکن من از خودت خسته ترم

ما که به هم نمی رسيم بسه ديگه بزار برم

کی گفته بود به جرم عشق يه عمری پرپرت کنم

حيف تو نيست کنج قفس چادر غم سرت کنم

من نه قلندر شبم نه قهرمان قصه ها

نه برده حلقه به گوش نه ناجی فرشته ها

تو اين دو روز زندگی شبيه من فراوونه

يه لحظه چشمات و ببند گذشتن از من آسونه

من عاشقم همين و بس غصه نداره بی کسی

قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمی رسيم

تکيه به شونه هام نکن من از خودت خسته ترم

ولی هنوز عاشقتم بزار برم بزار برم بزار برم

با بدست آوردن اون کسي که دوستش داري نمي توني صاحبش بشي ، گاهي وقتا لازم هست که ازش بگذري تا بتوني صاحبش بشي ، همه ما با اراده به دنيا مي آييم با حيرت زندگي ميکنيم و با حسرت ميميريم اين است مفهوم زندگي کردن ، پس هرگز به خاطر غمهايت گريه مکن و مگذار اين زمين پست شنونده آواي غمگين دلت باشدافسوس...آن زمان که بايد دوست بداريم کوتاهي ميکنيم آن زمان که دوستمان دارند لجبازي ميکنيم و بعد... براي آنچه از دست رفته آه مي کشيم . . .

روشني است آتش درون شب
و ز پس دودش
طرحي از ويرانه هاي دور.
گر به گوش آيد صدايي خشك:
استخوان مرده مي لغزد درون گور.

            ***
دير گاهي ماند اجاقم سرد
و چراغم بي نصيب از نور.
             ***
خواب دربان را به راهي برد.
بي صدا آمد كسي از در،
در سياهي آتشي افروخت.
بي خبر اما
كه نگاهي در تماشا سوخت.
             ***
گر چه مي دانم كه چشمي راه دارد با فسون شب،
ليك مي بينم ز روزن هاي خوابي خوش:
آتشي روشن درون شب.

ياد گرفتم كه عشق با تمام عظمتش دو سه ماه بيشتر زنده نيست

      ياد گرفتم كه عشق يعني فاصله و فاصله

                    يعني دو خط موازي كه هيچوقت به هم نميرسن

ياد گرفتم در عشق هيچ كس به اندازه خودت وفادارتر نيست

    يادگرفتم همونقدركه محبت كني، همونقدر ارزشت كم ميشه

                    و ياد گرفتم كه هر چه عاشق‌تر.......

                                     تنهاتر

توي يك ديوار سنگي          دوتا پنجره اسيرن

دوتا خسته دوتا تنها             يكيشون تو يكيشون من

ديوار از سنگ سياهه            سنگ سرد و سخت و خارا

زده قفل بي صدايي              به لباي خسته ما

نميتونيم كه بجنبيم               زير سنگيني ديوار

همه عشق من و تو                قصه هست، قصه ديوار

هميشه فاصله بوده                بين دستاي من وتو

با همين تلخي گذشته           شب و روزهاي من وتو

راه دوري بين ما نيست          اما باز اينم زياده

تنها پيوند من و تو               دست مهربون باده

ما بايد اسير بمونيم               زنده هستيم تا اسيريم

واسه ما رهايي مرگه             تا رها بشيم ميميريم

كاشكي اين ديوارخرابشه       من و تو با هم بميريم

توي يك دنياي ديگه            دستاي همو بگيريم

شايد اونجاتوي دلها              درد بيزاري نباشه

ميون پنجره هاشون               ديگه ديواري نباشه

چقدر سخته وقتي تو زندان عاشقي گرفتار شدي و ازت پرسيدن جرمت چيه؟؟؟ بگي : عشق ... چقدر سخته وقتي كه كادو تولدت كه هميشه كلي واست عزيزه بي وفايي باشه ... چقدر سخته وقتي كسي كه دلت رو اسير كرده جواب نگاه عاشقانه تو رو نده ... چقدر سخته وقتي عاشق كسي باشي كه از عشق چيزي نمي دونه ... ولي سخت تر از همه اينه كه تو جاده هاي عاشقي به تابلوي عبور ممنوع بخوري به همون تابلويي كه هزاران قلب عاشق رو پشت خودش نگه داشته ... عشق ممنوع !!!

  RSS